สามเทอมผ่านไปแล้วอย่างรวดเร็ว กับการเรียนปริญญาโท
ทันทีที่สอบเสร็จ...ก็มีความรู้สึกว่า...หมดภาระไปอีกหนึ่งอย่าง...
หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ...อยู่ดีไม่ว่าดี...ดิ้นรนมาเรียนเอง...
วันเวลาหมดไปกับการเดินทาง....ขึ้นลงเขา..ต่อรถมาลงภูเขียว...ต่อรถมาอีกที...ลงชุมแพ..หรือตรงมาที่ขอนแก่น...จากนั้นก็มาต่อสองแถวกระนวน...หรือน้ำพอง...มาลงที่โคกสี...รวมๆ แล้ว...ลงมาจากวัด...กว่าจะถึงถึงหน้ามหาวิทยาลัย...มจร.ก็ใช้เวลากว่า ๔ ชั่วโมง...บางวันใช้เวลาถึง ๕ ชั่วโมง
จบคอร์สเวริ์คแล้ว...ยังเหลือวิทยานิพนธ์...
เป็นเรื่องของโลกที่สมมุติกันขึ้นมาแท้ๆ...
ทำให้นึกถึงเรื่องการศึกษาหมาหางด้วน
ที่หลวงพ่อพุทธทาส ได้กล่าวไว้
ว่าเรียนไปเรียนมา...กลับว่างเปล่า...
...ฉันเยาว์...ฉันเขลา...ฉันทึ่ง...
ฉันจึง...มาหา...ความหมาย...
ฉันหวัง...เก็บอะไร...ไปมากมาย...
สุดท้าย...ให้กระดาษ...ฉันแผ่นเดียว...
นี่ก็เป็นอีกบทกลอนหนึ่ง...
ที่อยู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในอารมณ์อย่างจับใจ...
สารัตถะของการเรียน...หมดไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
รูปแบบ...ต่างๆ...ที่กำหนดขึ้นมาในระบบ...
ทำให้เป้าหมายกับวิธีการถ่างห่างออกจากกัน
แบบมองไม่เห็นทางที่จะดึงกลับ
ใครที่หลุดเข้ามาในระบบ
ต่างก็ถูกระบบยึดตรึงไว้จนกระดิกตัวไม่ได้
เพราะเข้ามาแล้ว...เสียตังค์แล้ว...
ก็เลยต้องเรียนๆๆๆ ให้เสร็จๆๆ
จะได้จบๆๆๆ ไป...
ทำๆ ให้มันเสร็จๆ...เป็นคำที่เพื่อนๆ มักเตือนสติฉันอยู่เสมอ
อย่าคิดอะไรมากนักท่าน...ว่าตามๆ กันไป...จะได้จบๆ ไป
นี่ก็เพราะระะบบอีกนั่นแหละ...ที่ผู้สอนมีอำนาจสิทธิ์ขาดทุกประการ
เขาให้ไปต่างประเทศ ก็ต้องดิ้นรนกันไป...
อาจารย์ ดร.บอกว่ามีมาตราฐานเดียวเท่านั้นในการวัดผล
คือต้องเดินทางไปต่างประเทศ...เท่านั้น
ฉันก็นึกขำในใจ...คิดให้มันวางๆ ว่างๆ จะได้เบาๆ
ปาดติ่โธ...! สวดยอดเลย...วิธีการชี้วัดทางการศึกษา
สวดยอดจริงๆ ครับท่าน
ยิ่งนึกก็ยิ่งขำ...เป็นเพราะเราแท้ๆ ที่ดิ้นรน...มาเอง
เอาเหอะๆ เปลี่ยนอุปสรรค...ให้เป็นอุปกรณ์...
นึกถึงธรรมของอาจารย์กำพล ทองบุญนุ่ม เอาไว้...
ก็ทำให้ใจชื้นขึ้นมาได้
...เปลี่ยนหอก...เป็นดอกไม้....
นั่นก็คำสอนของพระพุทธองค์
คิดซะว่าธรรมะจัดสรรให้มารู้ ให้มาเห็น โลกกว้าง
ขอบคุณ...ธรรมะ...ที่ทำให้เวลาแห่งการแสวงหามันสั้นลง
....เราหยุดแล้ว....แต่ท่าน...ยังไม่หยุด...
ปริศนาธรรมที่พระพุทธองค์ตรัสกับองค์คุลีมาน
วันแห่งการเคลียร์งานส่งอาจารย์
วันแห่งการทบทวน...เพื่อทวนกลับ...
ตั้งสติให้มาก...เวลาแห่งการสะสางเรื่องต่างๆ
จะได้สั้นลง...
เวลาแห่งชีวิต...ยังจะมีอีกมากน้อยแค่ไหนหนอ...
หากฉันต้องจบชีวิตลงตอนนี้
ฉันพอใจกับสิ่งที่ฉันได้ทำอยู่...หรือยัง...?
วันปิยมหาราช ๒๓ ตุลาคม ๒๕๕๖
บนโต็ะทำงานไม้พยุงของพ่อ
บ้านภูเขียว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น