รักเพื่อน...เพื่อนรัก
วันนี้...เข้ามาอ่านบันทึกเจ้กุ้งใน blogger.com ก็เลยเกิดแรงผลักดัน ที่ว่าเราก็ควรจะเขียนบันทึกแบบนี้ทิ้งไว้เช่นกัน เผื่อเวลาของชีวิตหมดลงแบบไม่ทันได้ตั้งตัว...
ฉันยังรู้สึกใจหายอยู่...แม้เพื่อนจะจากไปร่วมเดือนแล้ว ยังสิ...น่าจะราว สามสัปดาห์
ทำให้ฉัน...อดที่จะคิดถึงตัวเองไม่ได้เลย
ว่าชีวิต...ช่างสั้นนัก....
แล้วสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่เนี่ย...ฉันจะพึงใจไหม...หากชีวิตฉันต้องแตกดับลงในตอนนี้
เรื่องราวตลอดชีวิตที่ผ่านมา...ย้อนกลับไปดู ก็ราวกับว่า
ทำไมชีวิตของฉันจึงได้โลดโผนแบบนี้หนอ...
มีเหตุการณ์หนักๆ เรื่องแรงๆ เกิดขึ้นเสมอ
ฉันกำลังหมายถึง การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญๆ ชีวิตฉันเปลี่ยนแปลงอย่างน่าสนใจ
อยู่ๆ วันนี้ ฉันก็มาเป็นพระ
แล้วก็ดูเหมือนว่า ฉันคงต้องเป็นพระไปอีกนาน แสน นาน
ดูเส้นทาง จะเปิดทางให้ฉันเดิน (แม้บางขณะ ฉันจะรู้สึกว่า อืม...จะมีอะไรมาบอกให้เราหยุดเดินบ้างนะ
แต่ก็ไม่เป็นไปตามที่ฉันคิดเลย...ดูเหมือนทุกอย่าง...กำลังเปิดทางให้ฉันได้เดินต่อไป...แบบไม่ต้องเหลียวหลัง)
วันนี้ฉันเป็นพระนิสิต มจร.ขอนแก่น ป.โท เอกพุทธศาสนา
ฉันก็แค่อยากใช้ช่วงเวลาของนวกะ เพื่อศึกษา...เรียนรู้...โลกกว้าง ก็เท่านั้น
ก็นี่แหละ...เพื่อนเอ๊ย...ที่เพื่อนจากไป....
จนฉันอดคิดไม่ได้ว่า...สิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่เนี่ย...ฉันจะพึงใจกับมันไหม...หากว่าฉันจะต้องแตกดับลง...ตามเพื่อนไป...ตอนนี้
คิดถึงเพื่อนเสมอ
นพ
3 ทุ่ม 16 นาที ศุกร์ที่ 20 ก.ค. 55
เขียนที่บ้านภูเขียว
